Maximale residulimieten (MRLs)

Residuen zijn restanten van gewasbeschermingsmiddelen die achterblijven in of op ons voedsel,zoals op groenten en fruit, maar ook in producten van dierlijke oorsprong. Die residuen mogen geen gezondheidsrisico’s met zich meebrengen. Daarom worden er maximale residulimieten (MRLs) vastgelegd. MRLs worden bepaald op basis van de goede landbouwpraktijk (GAP). Voedingsmiddelen die minder residuen bevatten dan de wettelijk bepaalde MRLs zijn veilig voor de consument.

MRLs zijn sinds 1 september 2008 op Europees niveau geharmoniseerd in Verordening 396/2005. Een overzicht van de geldende MRLs is terug te vinden in de EU Pesticides Database. De MRLs kunnen daar per werkzame stof of per levensmiddel opgezocht worden.

Het vaststellen en updaten van MRLs is een continu proces. In Verordening 396/2005 is dan ook voorzien om alle MRLs van een bepaalde werkzame stof te herzien binnen de 12 maanden na de beslissing tot goedkeuring of niet-goedkeuring van die stof. Deze herziening van de bestaande MRLs werd vastgelegd in artikel 12.

Een firma, een lidstaat, maar ook alle partijen die kunnen aantonen dat zij een gewettigd belang hebben bij “gezondheid”, kunnen een aanvraag indienen om een MRL vast te stellen. De procedure voor het vaststellen van een MRL wordt beschreven in artikels 6 tot en met 11. Een gelijkaardige procedure moet gevolgd worden voor het aanvragen voor invoertoleranties.

Op mondiaal niveau worden maximale residulimieten vastgesteld door de Codex Alimentarius. In de EU gelden deze evenwel maar voor zover ze zijn opgenomen in de Verordening 396/2005.